خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر از تنهایی و بیم از فراموشی میگوید و خود را به خورشید تشبیه میکند که بیصدا و ناخوانده به هر سو میرود.
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار است.
شماره ۱۳۸ - تا چند به بزم غیر تنها رفتن
تا چند به بزم غیر تنها رفتن
تنها بر هر بی سر و بی پا رفتن ۱
ترسم که چو خورشید رخت زرد کند
ناخوانده چو خورشید به هرجا رفتن ۲
تنها بر هر بی سر و بی پا رفتن ۱
ترسم که چو خورشید رخت زرد کند
ناخوانده چو خورشید به هرجا رفتن ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۷ - هرچند کیمیاست امروز سخن
گوهر بعدی:شماره ۱۳۹ - ای بخت سیاه بخت تدبیری کن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.