غزل ۳۰۴ - آن کیست که می‌رود به نخجیر

آن کیست که می‌رود به نخجیر
پای دل دوستان به زنجیر ۱

همشیره جادوان بابل
همسایه لعبتان کشمیر ۲

این است بهشت اگر شنیدی
کز دیدن آن جوان شود پیر ۳

از عشق کمان دست و بازوش
افتاده خبر ندارد از تیر ۴

نقاش که صورتش ببیند
از دست بیفکند تصاویر ۵

ای سخت جفای سست پیوند
رفتی و چنین برفت تقدیر ۶

کوته نظران ملامت از عشق
بی فایده می‌کنند و تحذیر ۷

با جان من از جسد برآید
خونی که فروشده‌ست با شیر ۸

گر جان طلبد حبیب عشاق
نه منع روا بود نه تأخیر ۹

آن را که مراد دوست باید
گو ترک مراد خویشتن گیر ۱۰

سعدی چو اسیر عشق ماندی
تدبیر تو چیست ترک تدبیر ۱۱