غزل ۲۸۵ - کاروانی شکر از مصر به شیراز آید

کاروانی شکر از مصر به شیراز آید
اگر آن یار سفرکرده ما بازآید ۱

گو تو بازآی که گر خون منت در خورد است
پیشت آیم چو کبوتر که به پرواز آید ۲

نام و ننگ و دل و دین گو برود این مقدار
چیست تا در نظر عاشق جانباز آید ۳

من خود این سنگ به جان می‌طلبیدم همه عمر
کاین قفس بشکند و مرغ به پرواز آید ۴

اگر این داغ جگرسوز که بر جان من است
بر دل کوه نهی سنگ به آواز آید ۵

من همان روز که روی تو بدیدم گفتم
هیچ شک نیست که از روی چنین ناز آید ۶

هر چه در صورت عقل آید و در وهم و قیاس
آن که محبوب من است از همه ممتاز آید ۷

گر تو بازآیی و بر ناظر سعدی بروی
هیچ غم نیست که منظور به اعزاز آید ۸