این متن شعری است که به زیبایی عشق و تأثیر آن بر انسان می‌پردازد. شاعر از عشق به عنوان نیرویی قدرتمند یاد می‌کند که فرد را از عقل دور می‌سازد و او را به سمت سرنوشتی محتوم می‌کشاند. همچنین، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و تأثیر آن را بر دیگران توصیف می‌نماید. در نهایت، شاعر از درد و رنج عشق سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که به او توجه کند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عشق، سرنوشت و فلسفه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعری و استعاره‌های پیچیده ممکن است برای سنین پایین‌تر چالش‌برانگیز باشد.
غزل ۲۸۴ - به کوی لاله رخان هر که عشقباز آید
امید نیست که دیگر به عقل بازآید ۱
کبوتری که دگر آشیان نخواهد دید
قضا همی‌بردش تا به چنگ باز آید ۲
ندانم ابروی شوخت چگونه محرابیست
که گر ببیند زندیق در نماز آید ۳
بزرگوار مقامی و نیکبخت کسی
که هر دم از در او چون تویی فراز آید ۴
ترش نباشم اگر صد جواب تلخ دهی
که از دهان تو شیرین و دلنواز آید ۵
بیا و گونه زردم ببین و نقش بخوان
که گر حدیث کنم قصه‌ای دراز آید ۶
خروشم از تف سینه‌ست و ناله از سر درد
نه چون دگر سخنان کز سر مجاز آید ۷
به جای خاک قدم بر دو چشم سعدی نه
که هر که چون تو گرامی بود به ناز آید ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
