غزل ۲۶۲ - عیبی نباشد از تو که بر ما جفا رود

عیبی نباشد از تو که بر ما جفا رود
مجنون از آستانه لیلی کجا رود ۱

گر من فدای جان تو گردم دریغ نیست
بسیار سر که در سر مهر و وفا رود ۲

ور من گدای کوی تو باشم غریب نیست
قارون اگر به خیل تو آید گدا رود ۳

مجروح تیر عشق اگرش تیغ بر قفاست
چون می‌رود ز پیش تو چشم از قفا رود ۴

حیف آیدم که پای همی بر زمین نهی
کاین پای لایقست که بر چشم ما رود ۵

در هیچ موقفم سر گفت و شنید نیست
الا در آن مقام که ذکر شما رود ۶

ای هوشیار اگر به سر مست بگذری
عیبش مکن که بر سر مردم قضا رود ۷

ما چون نشانه پای به گل در بمانده‌ایم
خصم آن حریف نیست که تیرش خطا رود ۸

ای آشنای کوی محبت صبور باش
بیداد نیکوان همه بر آشنا رود ۹

سعدی به در نمی‌کنی از سر هوای دوست
در پات لازمست که خار جفا رود ۱۰