غزل ۲۵۲ - نشاید که خوبان به صحرا روند

نشاید که خوبان به صحرا روند
همه کس شناسند و هر جا روند ۱

حلالست رفتن به صحرا ولیک
نه انصاف باشد که بی ما روند ۲

نباید دل از دست مردم ربود
چو خواهند جایی که تنها روند ۳

که بپسندد از باغبانان گل
که از بانگ بلبل به سودا روند ۴

برآرند فریاد عشق از ختا
گر این شوخ چشمان به یغما روند ۵

همه سروها را بباید خمید
که در پای آن سروبالا روند ۶

بسا هوشمندا که در کوی عشق
چو من عاقل آیند و شیدا روند ۷

بسازیم بر آسمان سلمی
اگر شاهدان بر ثریا روند ۸

نه سعدی در این گل فرورفت و بس
که آنان که بر روی دریا روند ۹