این شعر از سعدی بیانگر این است که همه افراد، چه آشنا و چه غریبه، به نوعی به شخص توجه دارند و هر کس دغدغه‌های خود را دارد. شاعر از زیبایی و جمال معشوق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که حتی پس از دیدن این جمال، دیگر غم‌های دنیوی بی‌ارزش می‌شوند. او همچنین از اهمیت عشق و محبت سخن می‌گوید و بیان می‌کند که حتی اگر مورد جفا قرار گیرد، از عشق دست نمی‌کشد.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند جفا و محبت نیاز به تجربه و درک بیشتری از زندگی دارند که معمولاً در سنین بالاتر حاصل می‌شود.
غزل ۲۴۸ - شوخی مکن ای یار که صاحب نظرانند
بیگانه و خویش از پس و پیشت نگرانند ۱
کس نیست که پنهان نظری با تو ندارد
من نیز بر آنم که همه خلق بر آنند ۲
اهل نظرانند که چشمی به ارادت
با روی تو دارند و دگر بی بصرانند ۳
هر کس غم دین دارد و هر کس غم دنیا
بعد از غم رویت غم بیهوده خورانند ۴
ساقی بده آن کوزهٔ خمخانه به درویش
کانها که بمردند گل کوزه گرانند ۵
چشمی که جمال تو ندیده‌ست چه دیده‌ست؟
افسوس بر اینان که به غفلت گذرانند ۶
تا رای کجا داری و پروای که داری؟
کز هر طرفت طایفه‌ای منتظرانند ۷
اینان که به دیدار تو در رقص می‌آیند
چون می‌روی اندر طلبت جامه درانند ۸
سعدی به جفا ترک محبت نتوان گفت
بر در بنشینم اگر از خانه برانند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
