غزل ۲۲۱ - مجلس ما دگر امروز به بستان ماند

مجلس ما دگر امروز به بستان ماند
عیش خلوت به تماشای گلستان ماند ۱

می حلالست کسی را که بود خانه بهشت
خاصه از دست حریفی که به رضوان ماند ۲

خط سبز و لب لعلت به چه ماننده کنی
من بگویم به لب چشمه حیوان ماند ۳

تا سر زلف پریشان تو محبوب منست
روزگارم به سر زلف پریشان ماند ۴

چه کند کشته عشقت که نگوید غم دل
تو مپندار که خون ریزی و پنهان ماند ۵

هر که چون موم به خورشید رخت نرم نشد
زینهار از دل سختش که به سندان ماند ۶

نادر افتد که یکی دل به وصالت ندهد
یا کسی در بلد کفر مسلمان ماند ۷

تو که چون برق بخندی چه غمت دارد از آنک
من چنان زار بگریم که به باران ماند ۸

طعنه بر حیرت سعدی نه به انصاف زدی
کس چنین روی نبیند که نه حیران ماند ۹

هر که با صورت و بالای تواش انسی نیست
حیوانیست که بالاش به انسان ماند ۱۰