غزل ۲۱۸ - آن سرو که گویند به بالای تو ماند

آن سرو که گویند به بالای تو ماند
هرگز قدمی پیش تو رفتن نتواند ۱

دنبال تو بودن گنه از جانب ما نیست
با غمزه بگو تا دل مردم نستاند ۲

زنهار که چون می‌گذری بر سر مجروح
وز وی خبرت نیست که چون می‌گذراند ۳

بخت آن نکند با من سرگشته که یک روز
همخانه من باشی و همسایه نداند ۴

هر کاو سر پیوند تو دارد به حقیقت
دست از همه چیز و همه کس درگسلاند ۵

امروز چه دانی تو که در آتش و آبم
چون خاک شوم باد به گوشت برساند ۶

آنان که ندانند پریشانی مشتاق
گویند که نالیدن بلبل به چه ماند ۷

گل را همه کس دست گرفتند و نخوانند
بلبل نتوانست که فریاد نخواند ۸

هر ساعتی این فتنه نوخاسته از جای
برخیزد و خلقی متحیر بنشاند ۹

در حسرت آنم که سر و مال به یک بار
در دامنش افشانم و دامن نفشاند ۱۰

سعدی تو در این بند بمیری و نداند
فریاد بکن یا بکشد یا برهاند ۱۱