غزل ۲۱۱ - امروز در فراق تو دیگر به شام شد

امروز در فراق تو دیگر به شام شد
ای دیده پاس دار که خفتن حرام شد ۱

بیش احتمال سنگ جفا خوردنم نماند
کز رقت اندرون ضعیفم چو جام شد ۲

افسوس خلق می‌شنوم در قفای خویش
کاین پخته بین که در سر سودای خام شد ۳

تنها نه من به دانه خالت مقیدم
این دانه هر که دید گرفتار دام شد ۴

گفتم یکی به گوشه چشمت نظر کنم
چشمم در او بماند و زیادت مقام شد ۵

ای دل نگفتمت که عنان نظر بتاب
اکنونت افکند که ز دستت لگام شد ۶

نامم به عاشقی شد و گویند توبه کن
توبت کنون چه فایده دارد که نام شد ۷

از من به عشق روی تو می‌زاید این سخن
طوطی شکر شکست که شیرین کلام شد ۸

ابنای روزگار غلامان به زر خرند
سعدی تو را به طوع و ارادت غلام شد ۹

آن مدعی که دست ندادی به بند کس
این بار در کمند تو افتاد و رام شد ۱۰

شرح غمت به وصف نخواهد شدن تمام
جهدم به آخر آمد و دفتر تمام شد ۱۱