غزل ۱۸۷ - هشیار کسی باید کز عشق بپرهیزد

هشیار کسی باید کز عشق بپرهیزد
وین طبع که من دارم با عقل نیامیزد ۱

آن کس که دلی دارد آراسته معنی
گر هر دو جهان باشد در پای یکی ریزد ۲

گر سیل عقاب آید شوریده نیندیشد
ور تیر بلا بارد دیوانه نپرهیزد ۳

آخر نه منم تنها در بادیه سودا
عشق لب شیرینت بس شور برانگیزد ۴

بی بخت چه فن سازم تا برخورم از وصلت
بی‌مایه زبون باشد هر چند که بستیزد ۵

فضل است اگرم خوانی عدل است اگرم رانی
قدر تو نداند آن کز زجر تو بگریزد ۶

تا دل به تو پیوستم راه همه دربستم
جایی که تو بنشینی بس فتنه که برخیزد ۷

سعدی نظر از رویت کوته نکند هرگز
ور روی بگردانی در دامنت آویزد ۸