غزل ۱۷۸ - کیست آن فتنه که با تیر و کمان می‌گذرد

کیست آن فتنه که با تیر و کمان می‌گذرد
وان چه تیرست که در جوشن جان می‌گذرد ۱

آن نه شخصی که جهانیست پر از لطف و کمال
عمر ضایع مکن ای دل که جهان می‌گذرد ۲

آشکارا نپسندد دگر آن روی چو ماه
گر بداند که چه بر خلق نهان می‌گذرد ۳

آخر ای نادره دور زمان از سر لطف
بر ما آی زمانی که زمان می‌گذرد ۴

صورت روی تو ای ماه دلارای چنانک
صورت حال من از شرح و بیان می‌گذرد ۵

تا دگر باد صبایی به چمن بازآید
عمر می‌بینم و چون برق یمان می‌گذرد ۶

آتشی در دل سعدی به محبت زده‌ای
دود آنست که وقتی به زبان می‌گذرد ۷