غزل ۱۷۷ - هر گه که بر من آن بت عیار بگذرد

هر گه که بر من آن بت عیار بگذرد
صد کاروان عالم اسرار بگذرد ۱

مست شراب و خواب و جوانی و شاهدی
هر لحظه پیش مردم هشیار بگذرد ۲

هر گه که بگذرد بکشد دوستان خویش
وین دوست منتظر که دگربار بگذرد ۳

گفتم به گوشه‌ای بنشینم چو عاقلان
دیوانه‌ام کند چو پری وار بگذرد ۴

گفتم دری ز خلق ببندم به روی خویش
دردیست در دلم که ز دیوار بگذرد ۵

بازار حسن جمله خوبان شکسته‌ای
ره نیست کز تو هیچ خریدار بگذرد ۶

غایب مشو که عمر گران مایه ضایعست
الا دمی که در نظر یار بگذرد ۷

آسایشست رنج کشیدن به بوی آنک
روزی طبیب بر سر بیمار بگذرد ۸

ترسم که مست و عاشق و بی‌دل شود چو ما
گر محتسب به خانه خمار بگذرد ۹

سعدی به خویشتن نتوان رفت سوی دوست
کان جا طریق نیست که اغیار بگذرد ۱۰