خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
شاعر بیان می‌کند که عادت به هجوگویی ندارد و از این کار دوری می‌کند. او حتی از مدح‌گویی بی‌مورد نیز طلب آمرزش می‌کند.
متن دارای مفاهیم اخلاقی و انتقادی است که برای درک بهتر، نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد. همچنین، استفاده از واژگان و ساختار شعری ممکن است برای کودکان کم‌سن‌وسال نامفهوم باشد.
شمارهٔ ۱۳۲ - هجو گفتن
مراخود نیست عادت هجو گفتن
که کردستم طمع زین قوم کوتاه
معاذالله که من کس را کنم هجو
ز مدح گفته نیز استغفرالله
که کردستم طمع زین قوم کوتاه
معاذالله که من کس را کنم هجو
ز مدح گفته نیز استغفرالله
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۳۱ - دعا و ثنا
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۳۳ - شیشه می
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
