خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر به پرستش معبودی بی‌همتا می‌پردازد و از رنج‌های دنیوی و ناامیدی‌های خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که بدون حضور معبود، زندگی برایش تلخ و ناامیدکننده بوده و هر شادی و خنده‌ای دروغین به نظر می‌رسد.

متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، لحن غمگین و ناامیدانه‌ی شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان جوان نامناسب باشد.

مشاهده کامل

شمارهٔ ۵۸ - قسم بمعبود

بمعبود بیچون که چون گفت کن
ز کتم عدم جان زمین بوس کرد

که بی طلعت تو درین چندگاه
همی بخت بد بر من افسوس کرد

دل ار شادیی داشت تلبیس بود
لب ار خنده کرد ناموس کرد
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شمارهٔ ۵۷ - خدمت رکن الدین
گوهر بعدی:شمارهٔ ۵۹ - تشریف
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.