غزل ۱۴۷ - جان و تنم ای دوست فدای تن و جانت

جان و تنم ای دوست فدای تن و جانت
مویی نفروشم به همه ملک جهانت ۱

شیرینتر از این لب نشنیدم که سخن گفت
تو خود شکری یا عسلست آب دهانت ۲

یک روز عنایت کن و تیری به من انداز
باشد که تفرج بکنم دست و کمانت ۳

گر راه بگردانی و گر روی بپوشی
من می‌نگرم گوشه چشم نگرانت ۴

بر سرو نباشد رخ چون ماه منیرت
بر ماه نباشد قد چون سرو روانت ۵

آخر چه بلایی تو که در وصف نیایی
بسیار بگفتیم و نکردیم بیانت ۶

هر کس که ملامت کند از عشق تو ما را
معذور بدارند چو بینند عیانت ۷

حیفست چنین روی نگارین که بپوشی
سودی به مساکین رسد آخر چه زیانت ۸

بازآی که در دیده بماندست خیالت
بنشین که به خاطر بگرفتست نشانت ۹

بسیار نباشد دلی از دست بدادن
از جان رمقی دارم و هم برخی جانت ۱۰

دشنام کرم کردی و گفتی و شنیدم
خرم تن سعدی که برآمد به زبانت ۱۱