غزل ۱۳۵ - آن را که میسر نشود صبر و قناعت

آن را که میسر نشود صبر و قناعت
باید که ببندد کمر خدمت و طاعت ۱

چون دوست گرفتی چه غم از دشمن خونخوار؟
گو بوق ملامت بزن و کوس شناعت ۲

گر خود همه بیداد کند هیچ مگویید
تعذیب دلارام به از ذل شفاعت ۳

از هر چه تو گویی به قناعت بشکیبم
امکان شکیب از تو محالست و قناعت ۴

گر نسخه ی روی تو به بازار برآرند
نقاش ببندد در دکان صناعت ۵

جان بر کف دست آمده تا روی تو بیند
خود شرم نمی‌آیدش از ننگ بضاعت ۶

دریاب دمی صحبت یاری که دگربار
چون رفت نیاید به کمند آن دم و ساعت ۷

انصاف نباشد که من خسته ی رنجور
پروانه ی او باشم و او شمع جماعت ۸

لیکن چه توان کرد که قوت نتوان کرد
با گردش ایام به بازوی شجاعت ۹

دل در هوست خون شد و جان در طلبت سوخت
با این همه سعدی خجل از ننگ بضاعت ۱۰