غزل ۱۳۲ - چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت
ز ابر دیده کنارم به اشک تر می‌گشت ۱

ز شور عشق تو در کام جان خسته من
جواب تلخ تو شیرینتر از شکر می‌گشت ۲

خوی عذار تو بر خاک تیره می‌افتاد
وجود مرده از آن آب جانور می‌گشت ۳

اگر مرا به زر و سیم دسترس بودی
ز سیم سینه تو کار من چو زر می‌گشت ۴

دل از دریچه فکرت به نفس ناطقه داد
نشان حالت زارم که زارتر می‌گشت ۵

ز شوق روی تو اندر سر قلم سودا
فتاد و چون من سودازده به سر می‌گشت ۶

ز خاطرم غزلی سوزناک روی نمود
که در دماغ فراغ من این قدر می‌گشت ۷