غزل ۱۲۲ - در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست
زرق نفروشم و زهدی ننمایم کان نیست ۱

ای که منظور ببینی و تأمل نکنی
گر تو را قوت این هست مرا امکان نیست ۲

ترک خوبان خطا عین صوابست ولیک
چه کند بنده که بر نفس خودش فرمان نیست ۳

من دگر میل به صحرا و تماشا نکنم
که گلی همچو رخ تو به همه بستان نیست ۴

ای پری روی ملک صورت زیباسیرت
هر که با مثل تو انسش نبود انسان نیست ۵

چشم برکرده بسی خلق که نابینااند
مثل صورت دیوار که در وی جان نیست ۶

درد دل با تو همان به که نگوید درویش
ای برادر که تو را درد دلی پنهان نیست ۷

آن که من در قلم قدرت او حیرانم
هیچ مخلوق ندانم که در او حیران نیست ۸

سعدیا عمر گران مایه به پایان آمد
همچنان قصه سودای تو را پایان نیست ۹