غزل ۱۰۹ - بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست
بگوی اگر گنهی رفت و گر خطایی هست ۱

روا بود که چنین بی‌حساب دل ببری
مکن که مظلمه خلق را جزایی هست ۲

توانگران را عیبی نباشد ار وقتی
نظر کنند که در کوی ما گدایی هست ۳

به کام دشمن و بیگانه رفت چندین روز
ز دوستان نشنیدم که آشنایی هست ۴

کسی نماند که بر درد من نبخشاید
کسی نگفت که بیرون از این دوایی هست ۵

هزار نوبت اگر خاطرم بشورانی
از این طرف که منم همچنان صفایی هست ۶

به دود آتش ماخولیا دماغ بسوخت
هنوز جهل مصور که کیمیایی هست ۷

به کام دل نرسیدیم و جان به حلق رسید
و گر به کام رسد همچنان رجایی هست ۸

به جان دوست که در اعتقاد سعدی نیست
که در جهان به جز از کوی دوست جایی هست ۹