خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر به معشوق می‌گوید که چهره‌اش مانند ماه زیباست، اما خط سیاه (احتمالاً اشاره به مو یا خال) بر آن زیبایی نمی‌افزاید. معشوق پاسخ می‌دهد که او را لاله‌رخ (دارای چهره‌ای سرخ مانند گل لاله) خطاب نکند، چرا که بخشی از لاله نیز سیاه است (احتمالاً اشاره به مرکز سیاه گل لاله).
این متن یک شعر کلاسیک فارسی است که نیاز به درک نسبی از استعاره‌ها و تشبیهات ادبی دارد. همچنین، مفاهیم عاشقانه و ظرافت‌های کلامی آن برای مخاطبان با تجربه‌ی ادبی بیشتر مناسب‌تر است.
شماره ۱۹۷ - گفتم صنما گر چه رخت همچو مهست
گفتم صنما گر چه رخت همچو مهست
لیکن رقم سیاه بروی نه بهست ۱
گفتا که چنین مگوی من لاله رخم
آخر نه که پاره ئی ز لاله سیهست ۲
لیکن رقم سیاه بروی نه بهست ۱
گفتا که چنین مگوی من لاله رخم
آخر نه که پاره ئی ز لاله سیهست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹۶ - دی خسرو سیاره چو با شام نشست
گوهر بعدی:شماره ۱۹۸ - با ما غضب حیدری از حد بگذشت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
