غزل ۳۱ - چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداخت

چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداخت
که یک دم از تو نظر بر نمی‌توان انداخت ۱

بلای غمزه ی نامهربان خونخوارت
چه خون که در دل یاران مهربان انداخت ۲

ز عقل و عافیت آن روز بر کران ماندم
که روزگار حدیث تو در میان انداخت ۳

نه باغ ماند و نه بستان که سرو قامت تو
برست و ولوله در باغ و بوستان انداخت ۴

تو دوستی کن و از دیده مفکنم زنهار
که دشمنم ز برای تو در زبان انداخت ۵

به چشم‌های تو کان چشم کز تو برگیرند
دریغ باشد بر ماه آسمان انداخت ۶

همین حکایت روزی به دوستان برسد
که سعدی از پی جانان برفت و جان انداخت ۷