غزل ۳۰ - هر که خصم اندر او کمند انداخت

هر که خصم اندر او کمند انداخت
به مراد ویش بباید ساخت ۱

هر که عاشق نبود مرد نشد
نقره فایق نگشت تا نگداخت ۲

هیچ مصلح به کوی عشق نرفت
که نه دنیا و آخرت درباخت ۳

آن چنانش به ذکر مشغولم
که ندانم به خویشتن پرداخت ۴

همچنان شکر عشق می‌گویم
که گرم دل بسوخت جان بنواخت ۵

سعدیا خوشتر از حدیث تو نیست
تحفه روزگار اهل شناخت ۶

آفرین بر زبان شیرینت
کاین همه شور در جهان انداخت ۷