غزل ۹ - گر ماه من برافکند از رخ نقاب را

گر ماه من برافکند از رخ نقاب را
برقع فروهلد به جمال آفتاب را ۱

گویی دو چشم جادوی عابدفریب او
بر چشم من به سحر ببستند خواب را ۲

اول نظر ز دست برفتم عنان عقل
وان را که عقل رفت چه داند صواب را ۳

گفتم مگر به وصل رهایی بود ز عشق
بی‌حاصل است خوردن مستسقی آب را ۴

دعوی درست نیست گر از دست نازنین
چون شربت شکر نخوری زهر ناب را ۵

عشق آدمیت است گر این ذوق در تو نیست
همشرکتی به خوردن و خفتن دواب را ۶

آتش بیار و خرمن آزادگان بسوز
تا پادشه خراج نخواهد خراب را ۷

قوم از شراب مست و ز منظور بی‌نصیب
من مست از او چنان که نخواهم شراب را ۸

سعدی نگفتمت که مرو در کمند عشق
تیر نظر بیفکند افراسیاب را ۹