این شعر عاشقانه و عارفانه از سعدی، بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق و دوستان است. شاعر از جدایی و فراق شکایت میکند و آرزو میکند که در بهار با معشوق به هم بپیوندند و دیگران را به باغ و صحرا واگذارند. او زیبایی معشوق را ستایش میکند و تأکید میکند که عشق و دوستی حتی اگر همراه با رنج باشد، شیرین و ارزشمند است. شاعر همچنین به امید درمان دردها اشاره میکند و معتقد است که حتی در تاریکترین شبها نیز روشنایی وجود دارد.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و عارفانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات قدیمی ممکن است برای نوجوانان چالشبرانگیز باشد. بنابراین، این متن برای افراد بالای 16 سال که توانایی درک مفاهیم پیچیده و ادبیات کلاسیک را دارند، مناسب است.
غزل ۴ - اگر تو فارغی از حال دوستان یارا
فراغت از تو میسّر نمیشود ما را ۱
تو را در آینه دیدن جمالِ طَلعتِ خویش
بیان کند که چه بودهست ناشکیبا را ۲
بیا که وقت بهار است تا من و تو به هم
به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را ۳
به جایِ سرو بلند، ایستاده بر لب جوی
چرا نظر نکنی یار سروبالا را؟ ۴
شمایلی که در اوصافِ حسنِ ترکیبش
مجالِ نطق نمانَد زبان گویا را ۵
که گفت در رخ زیبا نظر خطا باشد؟
خطا بُوَد که نبینند روی زیبا را ۶
به دوستی که اگر زهر باشد از دستت
چنان به ذوقِ ارادت خورم که حلوا را ۷
کسی ملامتِ وامق کند به نادانی
حبیب من، که ندیدهست روی عَذرا را ۸
گرفتم آتش پنهان خبر نمیداری
نگاه مینکنی آب چشم پیدا را؟ ۹
نگفتمت که به یغما رَوَد دلت، سعدی
چو دل به عشق دهی دلبران یغما را؟ ۱۰
هنوز با همه دردم امیدِ درمان است
که آخری بُوَد آخر، شبانِ یلدا را ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.