شماره ١٢۴ - ز آنها که خبث باطن ایشانت ظاهرست

ز آنها که خبث باطن ایشانت ظاهرست
ابن یمین مرنج که بدشان سرشت و خوست ۱

گر طعنه ئی زنند بر اشعار عذب تو
اینفرقه عوام که بعضی نه خاص اوست ۲

درهم مشو که بیهنر از غایت حسد
بر اهل فضل در همه ابواب عیبجوست ۳

خواهند تا چو طوطی طبعت شکر فشان
گردند لیک مغز شناسد خرد ز پوست ۴

هر چند هست تازه و تر سبزه دمن
هرگز کجا چو سرو سهی بر کنار جوست ۵

گو یکتن از تمامت حساد بد گهر
کاو راز صد سخن که بگوید یکی نکوست ۶

خاقانی فصیح درین یکدو بیت نغز
گفتست بشنوید که او بس لطیف گوست ۷

خاقانی آنکسان که طریق تو میروند
زاغند و زاغ را روش کبک آرزوست ۸

گیرم که مار چوبه کند تن بشکل مار
کو زهر بهر دشمن و کو مهره بهر دوست ۹