خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این بیت‌ها از دیدن فردی سخن می‌گوید که با اراده‌ی بلندش حتی کمترین بندگانش را در جایگاهی بلند قرار می‌دهد و تماشاگاهش را به اصطبل تبدیل می‌کند. این متن می‌تواند اشاره‌ای به قدرت، اراده و تحول داشته باشد.
متن دارای مفاهیم استعاری و تمثیلی است که درک آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، ممکن است برای کودکان قابل‌درک نباشد.
شماره ١١۴ - دیدم آنکس را که باز همتش
دیدم آنکس را که باز همتش
گاه صید باز سیمین طبل ساخت ۱
کمترین بندگان درگهش
در تماشاگاه او اصطبل ساخت ۲
گاه صید باز سیمین طبل ساخت ۱
کمترین بندگان درگهش
در تماشاگاه او اصطبل ساخت ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ١١٣ - دی مرا گفت محترم یاری
گوهر بعدی:شماره ١١۵ - در جهان هیچ به از عزلت و تنهائی نیست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
