شماره ۲۷۸ - ای روی تو آئینه الطاف الهی

ای روی تو آئینه الطاف الهی
وی دبدبه حسن تو از ماه بماهی ۱

نقاش ازل نقش رخ و زلف تو میبست
از روز و شب آمیخت سپیدی و سیاهی ۲

در مصر دل هر که عزیزی چو تو بنشست
آخر بچه یاد آورد از یوسف چاهی ۳

آنکو به نکو بندگیت نام بر آورد
ننگ آیدش از مرتبه منصب شاهی ۴

گر غایت حسنت نتوان دید عجب نیست
اشیا نشود دیده بدین دیده کماهی ۵

چون تار قصب سوخت تن زار و نزارم
از پرتو رخسار تو ز آنروی که ماهی ۶

از آتش غم بر جگرم آب نماندست
خود دود دلم میدهد ایدوست گواهی ۷

با این همه گر سر برود در سر سودات
سهلست زیانی که بود مالی و جانی ۸

سر نیز گر از دست رود باک نباشد
آنست مراد ابن یمین را که تو خواهی ۹