شماره ۲۷۷ - ای جان و جهانرا ز رخت نور و نوائی

ای جان و جهانرا ز رخت نور و نوائی
وی بر در حسنت شه سیاره گدائی ۱

مهرت نرسد جز بدل پاک که چون صبح
آید نفس او ز سر صدق و صفائی ۲

نقش رخت ایماه که بستست که هرگز
نگشاد بزیبائی آن چهره گشائی ۳

بادی که ز چین سر زلفین تو خیزد
همچون دم عیسی بود اعجاز نمائی ۴

نایافته طوطی بلب چشمه کوثر
چون سرو سهی قامت تو نشو و نمائی ۵

با اشک من و آه دلم باش که نبود
سازنده تر و خوشتر ازین آب و هوائی ۶

مائیم و دلی آینه کردار کزو نیست
جز صیقل الطاف خوشت زنگ ز دائی ۷

در دیده کشم سرمه صفت خاک درت را
زیرا که نشانیست برو از کف پائی ۸

جانی و جهان هیچ عجب نیست گرت نیست
چون جان و جهان با من دلخسته وفائی ۹

هم بگذرداین ظلمت شبهای فراقت
هم سر زند از روز وصال تو ضیائی ۱۰

تا چشم توان داشت ز اقبال تو دردی
هرگز نکند ابن یمین میل دوائی ۱۱