شماره ۱۶۱ - دلبرا سلسله غالیه گونست مگر

دلبرا سلسله غالیه گونست مگر
بر رخ نازک تو یا شکن آب شمر ۱

گر شب تیره به نیلوفر تر بر گذری
آفتابت شمرد سر کند از آب بدر ۲

نیست رنگی ز توام لیک بمن بوی خوشت
دوش باد سحر آورد خنک وقت سحر ۳

به نصیحت پدرم منع همیکرد ز عشق
گفتم ای پیر نبودی تو جوان هیچ مگر ۴

بملامت نشوم به برو ایخواجه مرا
هم درین درد که دارم بگذار و بگذر ۵

قبله راست تر از ابروی کج کردارش
بنما تا شود آن قبله اصحاب نظر ۶

هر که دودی نرسیدست بدوز آتش عشق
از تب و تاب جگر سوختگانش چه خبر ۷

من چو از رسته دندان تو گویم خبری
افتدم سلک درر بر زبر عقد گهر ۸

گر چو طوطی شکرت را نستود ابن یمین
در جهان از چه بشیرین سخنی گشت سمر ۹