شماره ۵۷ - ساقی بیا که موسم آب چو آتش است

ساقی بیا که موسم آب چو آتش است
سرد است و می بموسم سرما درون خوش است ۱

بی آب آتشین منشین خاصه موسمی
کز باد تند عالم خاکی مشوش است ۲

می ده بآن نگار که در نرد دلبری
بر کعبتین حسن همه نقش او شش است ۳

هر ناوکی که غمزه خونریز او زند
بر جان عاشقانش گذر تیر آرش است ۴

تیر و کمان و غمزه جادوی او نگر
بس جان و دل بکوش که قربان ترکش است ۵

یا رب چه موسمیست که از تیرگی ابر
صبحش چو شام طره خوبان مهوش است ۶

روی هوا ز کوکبه ابر تیره تن
گوئی مگر گذرگه سیلاب سرکش است ۷

ابن یمین چو عرصه میدان خاک دید
کز ژاله چون سپهر نگون بر منقش است ۸

شاید اگر بصورت تضمین ادا کند
کامروز روز باده و خرگاه و آتش است ۹