شماره ۱۸۰ - ای بی خبر از سوز دل و داغ نهانی

ای بی خبر از سوز دل و داغ نهانی
ما قصه خود با تو بگفتیم، تو دانی ۱

دل مینگرد سوی تو، جان میرود از دست
داریم از اینروی بسی دل نگرانی ۲

ای شمع، که ما را به سخن شیفته کردی
پروانه خود را مکش از چرب زبانی ۳

ما حال دل از گریه بجایی نرساندیم
ای ناله، تو شاید که بجایی برسانی ۴

عمری است که با عارض تو شمع بدعویست
وقتست که او را پی کاری بنشانی ۵

چون غنچه، ز خوناب درون لب نگشادیم
افسوس که بر باد شد ایام جوانی ۶

چون دفتر گل، سر بسر از گفته شاهی
هر جا ورقی باز کنی، خون بچکانی ۷