شماره ۱۳۸ - ما را غمی است از تو که گفتن نمیتوان

ما را غمی است از تو که گفتن نمیتوان
وز عشق، حالتی که نهفتن نمیتوان ۱

بسیار گفته شد سخن از نکته های عقل
اسرار عشق ماند که گفتن نمیتوان ۲

جاروب آن ره از مژه کردم، ولی چه سود
چون کوی دوست رفتن و رفتن نمیتوان ۳

ما راست غنچه وار دلی مانده غرق خون
بادی چو نیست از تو شکفتن نمیتوان ۴

شاهی، نثار اشک تو دریست شاهوار
کان جز به سوزن مژه سفتن نمیتوان ۵