شماره ۳۸ - دوش از رخ تو بزم گدایان چراغ داشت

دوش از رخ تو بزم گدایان چراغ داشت
وز دیدن تو دیده گلستان و باغ داشت ۱

هر جلوه ای که شاهد مه داشت بر فلک
دل با فروغ روی تو زانها فراغ داشت ۲

با شام طره تو نهان بود کار دل
آن روی دلفروز مرا با چراغ داشت ۳

چون سبزه و گلست ز هجرت بخاک و خون
آن دل که ذوق سبزه و گل در دماغ داشت ۴

چون لاله چاک شد دل شاهی ز سوز عشق
کز گلشن زمانه بسی درد و داغ داشت ۵