غزل ۵۷۴ - از فیض دل ار گوهر شب تاب نباشی

از فیض دل ار گوهر شب تاب نباشی
چون خاک بهر جا که روی باب نباشی ۱

ناخوانده مرو بر در کس تا زگرانی
بار دل یک شهر چو سیلاب نباشی ۲

مگشای زبان به ز خودی را چو به بینی
زنهار که شمع شب مهتاب نباشی ۳

جائیکه رفیقان چو جرس خواب ندارند
باری تو چنان کن که گران خواب نباشی ۴

بی لاف توکل ببغل گر ننهی نان
آنروز کم از ماهی بی آب نباشی ۵

آنجا که توئی خود سبب کلفت خویشی
می کوش که در عالم اسباب نباشی ۶

آسایش دیوانگی ایدل مده از دست
یعنی پی وادیدن احباب نباشی ۷

در حلقه زنار فسادی ندهد روی
پرهیز که در حلقه اصحاب نباشی ۸

زنهار وفا را غرض آلود نسازی
در کوی توقع سگ قصاب نباشی ۹

حیفست کلیم از تو که بیدجله اشکی
یکتا گهری بهر چه شاداب نباشی ۱۰