غزل ۵۳۹ - عصا و رعشه ای در دست از پیری بما مانده

عصا و رعشه ای در دست از پیری بما مانده
ز دست انداز ضعف اینست اگر چیزی بپا مانده ۱

ز خرمنها رود بر باد کاه و حیرتی دارم
که چون کاه تنم از خرمن هستی بجا مانده ۲

ز بار جامه از ضعف بدن در زیر دیوارم
تنم مانند نال خامه در زیر قبا مانده ۳

نگاهم بر قد این سرو بالایان نمی افتد
که سر همچون کمان حلقه ام بر پشت پا مانده ۴

فلک با اینهمه حرصی که در پرده دری دارد
دل ما همچنان در پرده شرم و حیا مانده ۵

گل خاکی که بیخارست در راه طلب نبود
بپایم یادگار هر گلی خاری جدا مانده ۶

بدرویشی چنانم نقش نسبت خوش نشین گشته
که همچون سکه ام بر تن نشان بوریا مانده ۷

عصای کور می دزدند اهل عالم از خست
توقع از که می داری که گیرد دست وا مانده ۸

کلیم از دل غمی گر رفت ازان جانکاه تر آمد
اگر خاری برون آمد ز جا سوزن بجا مانده ۹