غزل ۵۳۶ - هیچت خطر از دیده گریان نرسیده

هیچت خطر از دیده گریان نرسیده
چون شمع سرشکت بگریبان نرسیده ۱

از بسکه جهانی سر پابوس تو دارند
نوبت بسر زلف پریشان نرسیده ۲

تا آتش شوقی نبود خوش نتوان زیست
بی شعله سر شمع بسامان نرسیده ۳

از کوتهی خلعت آسایش گیتی است
گر زانکه مرا پای بدامان نرسیده ۴

تا عشق بود کم نشود تیرگی بخت
شب پیشتر از شمع بپایان نرسیده ۵

دل را خبری نیست که در دیده چه شورست
دیوانه بهنگامه طفلان نرسیده ۶

از طالع دون بود کلیم آنچه کشیدی
هنگام ستمکاری دوران نرسیده ۷