غزل ۴۹۰ - باده کو تا موج سان رقص از همه اعضا کنم

باده کو تا موج سان رقص از همه اعضا کنم
چون حباب از فرق دستار یقین را وا کنم ۱

خار بی گل، دود بی آتش بمن قسمت رسد
خواه گلشن خواه گلخن هر کجا مأوا کنم ۲

پای سیرم نیست اما سیل اشکم داده اند
می توانم خانه را بر خویشتن صحرا کنم ۳

اشک می ریزم زخون هر گاه شوق از حد رود
چون شود بدمست مهمان آب در مینا کنم ۴

صورت دیبا ز خواب عافیت بیدار شد
عیش را از ناله تا کی تلخ بر دنیا کنم ۵

منکه کاغذ از قلم نشناسم از آشفتگی
می رود قاصد چه بنویسم چه حرف انشا کنم ۶

از نسیمی کمترم در گلستان روزگار
این نشد کز تو گلی بند قبائی وا کنم ۷

خاکبیزی می کنم از دور چون بستم ترا
دست و پائی را که گم کردم مگر پیدا کنم ۸

پایم از بند تعصب گر برون آید کلیم
دست دل گیرم بدست و سیر مشربها کنم ۹