غزل ۴۸۹ - ریخت ناخن بسکه خار یأس از پا می کشم

ریخت ناخن بسکه خار یأس از پا می کشم
بر در دل می نشینم پا ز درها می کشم ۱

ساعدم از زیر بار آستین بیرون نرفت
چون نگویم دست همت را زدنیا می کشم ۲

شحنه را بر من گرفتی، محتسب را دست نیست
شیشه در بارم نباشد گرچه صهبا می کشم ۳

دور من چون می رسد ساقی دو ساغر ده مرا
می بیاد آندو چشم مست شهلا می کشم ۴

حلقه ای در گوش بخت افکنده آنچشم سیاه
کز نگاهش سرمه در چشم تماشا می کشم ۵

می رسد مستی بسرحدی که نشناسم ترا
جام سرشار تغافل سخت تنها می کشم ۶

سنگ در دیوارها از شوخی طفلان نماند
شهر اگر ویران شود خود را بصحرا می کشم ۷

ناخدای کشتی می می توانم شد کلیم
بردبارم همچو کشتی گرچه دریا می کشم ۸