غزل ۴۳۴ - دل شاد از آنم که دل شاد ندارم

دل شاد از آنم که دل شاد ندارم
وارسته منم خاطر آزاد ندارم ۱

در راه تو جان بر لب و سر بر کف دستم
شمع سحرم حاجت جلاد ندارم ۲

ترسم نبرد راه نسیمی بچراغم
شب نیست که شمعی بره باد ندارم ۳

باید زمن آموخت ره و رسم اسیری
عمریستکه در دامم و صیاد ندارم ۴

بینام باو نامه نویسم، چه توان کرد
چون نام خود از شغل غمش یاد ندارم ۵

دامان ترم پاکتر از دامن دریاست
شرمندگی از عصمت زهاد ندارم ۶

شب نیست که در دست پی مشق جراحت
پیکان تو چون خامه فولاد ندارم ۷

با نیک و بدم همچو کلیم آینه صافست
گر شمع شوم رنجشی از باد ندارم ۸