غزل ۴۰۲ - دوش در بزم تو دیدم ز دل خود سرخویش

دوش در بزم تو دیدم ز دل خود سرخویش
آنچه پروانه ندیدست زبال و پر خویش ۱

منعم از ناله چرا فاش چو شد راز نهان
چیست در خانه که من قفل زنم بر در خویش ۲

خانه زاد جگر سوخته ماست همان
ناله هر چند بافلاک رساند سر خویش ۳

یکتن از اهل وفا نیست بخونگرمی من
باورت گر نبود پرس هم از خنجر خویش ۴

تنگ چشمی فلک بیش از آنستکه بود
نگذارد که نشینیم بخاکستر خویش ۵

مرهم داغ جنون خاک سر کوی کسی است
ایخوش آنروز که آنخاک کنم بر سر خویش ۶

پاره دل گره رشته اشکست کلیم
این گره باز کن از کار دو چشم تر خویش ۷