غزل ۳۷۳ - از ضبط گریه دست دل ناتوان کشید

از ضبط گریه دست دل ناتوان کشید
خاشاک سیل را نتواند عنان کشید ۱

یک شربت آب جو بدل جمع کس نخورد
تا موج شکل زلف بر آب روان کشید ۲

پیکان غمزه در دل ما جا گرفته است
این آه و ناله نیست که آسان توان کشید ۳

گلزار آرزو که چمن در چمن شکفت
خمیازه بر طراوت فصل خزان کشید ۴

دست از جهان و هر چه درو هست می کشم
پا را نمی توانم از آن آستان کشید ۵

در راه شوق چون جرس از ناله زنده ایم
دلمرده است هر که نفس بیفغان کشید ۶

شکرانه را که ناوکت از دل خطا نشد
باید بدست خویش خدنگ از نشان کشید ۷

آزاده را زخواهش دنیا گریز نیست
هر مرغ خار و خس بسوی آشیان کشید ۸

تا دید سرفشانی تیغ تو را کلیم
او هم سر هوس بمیان سران کشید ۹