غزل ۳۶۲ - مرغ دلم که روشن ازو چشم دام بود

مرغ دلم که روشن ازو چشم دام بود
کشتی باین گناه که بیدانه رام بود ۱

دیدم ز بیقراری خود در ره طلب
آسایشی که قافله را از مقام بود ۲

بگذر ز نام و ننگ که رسوائی آورد
پیوسته روسیاه نگین بهر نام بود ۳

در هند تیره بختی وارون است کار
زان شهد لب همیشه دلم تلخکام بود ۴

هرگز نگشت قابل زخم تو مدعی
پیوسته آب تیغ تو بر وی حرام بود ۵

تا دل نظر بخال تو افکند شد اسیر
مسکین خبر نداشت که این دانه دام بود ۶

زآب سیل تیغ تو قسمت نیافتم
کز تشنگان بر آن لب جو ازدحام بود ۷

امید بوسه ات چه نمک داشت ای کلیم
زان لب که منفعل زجواب سلام بود ۸