غزل ۳۵۷ - ابر سرمایه گر از چشم تر ما ببرد

ابر سرمایه گر از چشم تر ما ببرد
لوث آلودگی از دامن دنیا ببرد ۱

طالع دون چو قوی گشت حریفش نشویم
گو هما سایه دولت ز سر ما ببرد ۲

تیغ بیداد تو چون کشور دل بگشاید
ناوکت مژده این فتح باعضا ببرد ۳

خانه صبر و خرد رفتی و بس نیست که باز
مژه ات نقب بگنجینه دلها ببرد ۴

چشم مست تو حریفیست که گر یابد دست
عکس را از دل آئینه به یغما ببرد ۵

قدر کالای مرا سیل نکو می داند
که اگر نیک و گر بد همه یکجا ببرد ۶

کم مبین خاری ما را که باین بیقدری
سیل از خار و خسم تحفه بدریا ببرد ۷

روغن از مغز قلم می کشد اندیشه من
کز دماغ خردم خشکی سودا ببرد ۸

خاک بادا بسر طاقت و صبر تو کلیم
دردسر چند کسی پیش مسیحا ببرد ۹