غزل ۳۵۶ - اجتناب از آهم آن مغرور خود سر می کند

اجتناب از آهم آن مغرور خود سر می کند
پادشاهست احتراز از گرد لشکر می کند ۱

بر تن غم پرور عاشق نشان بوریا
از برای خط زخمش کار مسطر می کند ۲

ترک آسایش اگر لذت ندارد پس چرا
گل بآن نازک تنی از خار بستر می کند ۳

دل زسر قسمتم خون شد که در یک بوستان
این بسر گل می زند آن خاک بر سر می کند ۴

عقل اگر داری بچشم کم مبین دیوانه را
یکتن اقلیم بیابان را مسخر می کند ۵

مقصدی نایاب را در پیش دارد زلف او
از کنار عارضش راه کمر سر می کند ۶

گر بخورشیدش بسنجم زین تلافی می سزد
مدعی را در وفا با من برابر می کند ۷

گر ندامت دارم از شیرین سخن بودن بجاست
این شکر منقار طوطی را بخون تر می کند ۸

دیده بی آب ما دارد کلیم از دل غبار
مفلس آری شکوه دایم از توانگر می کند ۹