غزل ۳۲۳ - دست حسنت پنجه خورشید تابان می برد

دست حسنت پنجه خورشید تابان می برد
ترک چشمت تاخت بر ملک سلیمان می برد ۱

خوش قماری بیش ازین نبود که در اقلیم حسن
هر که می بازد دلی آنچشم فتان می برد ۲

هر تنک ظرفی که نقد صبر او کم می شود
بدگمانی پی بآن زلف پریشان می برد ۳

ز مغیلان بخت پا انداز سامان می کند
هر گهم شور جنون سوی بیابان می برد ۴

ای که آب خضر را با می برابر می کنی
کی غمی از خاطر خود آبحیوان می برد ۵

می شمارد داخل رزقش سپهر خرده بین
گر کس انگشت ندامت را بدندان می برد ۶

دست ما از کار گر افتاد پر بیکار نیست
تحفه چاک گریبان را بدامان می برد ۷

سالک راه فنا را می گذارد رشک شمع
کو بیکشب راه هستی را بپایان می برد ۸

بر ندارد کس شهیدان را زقربانگاه عشق
کشته را سیلاب خون اینجا ز میدان می برد ۹

چون طمع غالب شود از جای برخیزد کلیم
نیک و بد را حرص چون سیلاب یکسان می برد ۱۰