غزل ۳۰۹ - چو جرس کار دل ار ناله و فریاد بود

چو جرس کار دل ار ناله و فریاد بود
مشنو خنده زخمش ز دل شاد بود ۱

تا بدیدار تو شد دیده بستان روشن
سرو را گفت شکرانه که آزاد بود ۲

دم عیسی ز دلم عقده خاطر نگشود
چون حباب این گرهی نیست که بر باد بود ۳

دانه کشت مکافات دمد از دل سنگ
دام هر صید گهی در ره صیاد بود ۴

حسن محتاج تکلف نبود زانکه بزلف
هیچ نفزاید اگر شانه زشمشاد بود ۵

مرگ فرزند ندید آنکه سخن زاده اوست
کاشکی عمر پدر صد یک اولاد بود ۶

نکنی شکوه ز خونریزی آن غمزه کلیم
رحم غیب است اگر در دل جلاد بود ۷