غزل ۳۰۲ - ایدل ز نخل ناله و آهت ثمر چه شد

ایدل ز نخل ناله و آهت ثمر چه شد
وز تخم اشک ریزی پیوسته بر چه شد ۱

ای همنشین بگوی تو خود گر چو من نه ای
کز دیدنش زهوش چو رفتی دگر چه شد ۲

پیوسته در کنار منست و ز اضطراب
فرصت نمی شود که بپرسم کمر چه شد ۳

تا از صدف جدا شده در زر نشسته است
گر از وطن برید زیان گهر چه شد ۴

صد ره سفر بملک جنون کردی و هنوز
ای دل بجاست عقل تو سود سفر چه شد ۵

چیزی بهای خصمی این ناکسان مده
گردون که هست دشمن اهل هنر چه شد ۶

چون بر تو روشن است چگویم ز حال دل
گفتن چه احتیاج که شمع سحر چه شد ۷

نگرفت کس ز سینه صد چاک من خبر
آری کرا غمست که زخم سپر چه شد ۸

زآمیزش چو شیر و شکر با مراد دل
موئی چو شیر مانده ندانم شکر چه شد ۹

داریم ای کلیم دل و دین و صبر و هوش
گر در بهای بوسه ندادیم زر چه شد ۱۰