غزل ۲۵۱ - نه طره ات غم شبهای تار من دارد

نه طره ات غم شبهای تار من دارد
نه چشم مست تو فکر خمار من دارد ۱

ز گریه چشمم چون شد سپید دانستم
که صبحی از پی شبهای تار من دارد ۲

زضبط گریه چو گل عاجزست پنداری
خبر ز گریه بی اختیار من دارد ۳

دو چشم کم نگهت کاشکی بمن می داشت
سری که زلف تو با روزگار من دارد ۴

زداغ کهنه گل تازه ام فسرده ترست
بروی کار چه آبی بهار من دارد ۵

بمرگ صلح کنم با زمانه تا نفسی است
جهان بر آینه دل غبار من دارد ۶

عجب مدار که آتش بگورم اندازد
همان شرار که سنگ مزار من دارد ۷

درین بهار گل چاک آنچنان بالید
که یک گلست که جیب و کنار من دارد ۸

گل شکایت نشکفته و شکفته کلیم
دل پر آبله داغدار من دارد ۹