غزل ۲۴۰ - کسیکه از گل داغ تو گلستان دارد

کسیکه از گل داغ تو گلستان دارد
ازو مرنج چو بلبل اگر فغان دارد ۱

خدنگ خویش بغیری مزن که سینه من
برای تیر تو از داغ صد نشان دارد ۲

پی نظاره گلزار چشم حیرانست
نه رخنه است که دیوار گلستان دارد ۳

تو گرچه فارغی از حال ما و لی صد شکر
که ناوکت خبر از مغز استخوان دارد ۴

چنان زخویش بتنگم که بهر سر مویم
ز بهر قتلم با تیغ او زبان دارد ۵

کلیم سکه داغ ار بنام خویش زند
شه ولایت در دست، جای آن دارد ۶